Οι αποχωρήσαντες κάνουν λόγο για «προεδροκεντρικό» μοντέλο, υπονόμευση συλλογικών διαδικασιών και «συνέδριο-παρωδία»
Συνεχίζονται οι εσωκομματικές αναταράξεις στο κόμμα του Στέφανου Κασσελάκη, που πρόσφατα μετονομάστηκε από «Κίνημα Δημοκρατίας» σε «Δημοκράτες–Προοδευτικό Κέντρο», με το κύμα αποχωρήσεων να λαμβάνει πλέον μεγάλες διαστάσεις, καθώς –σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία έως το μεσημέρι της Τρίτης– τα μέλη που έχουν αποχωρήσει ανέρχονται σε 296.
Οι αποχωρήσεις έρχονται λίγες ημέρες μετά το συνέδριο του κόμματος και συνοδεύονται από κείμενο που διακινείται προς υπογραφή, στο οποίο διατυπώνεται σκληρή κριτική προς τον Στέφανο Κασσελάκη. Οι υπογράφοντες, που μέχρι πρότινος ήταν μέλη του «Κινήματος Δημοκρατίας» αποδίδουν στον πρόεδρο ευθύνη για συστηματική υπονόμευση των συλλογικών διαδικασιών και για τη διαμόρφωση ενός «απολύτως προεδροκεντρικού» σχήματος.
Στο ίδιο κείμενο γίνεται λόγος για σταδιακή αποδυνάμωση ή de facto κατάργηση εκλεγμένων οργάνων, για περιορισμό της εσωκομματικής πολιτικής συζήτησης και για συγκρότηση μιας «νέας κομματικής νομενκλατούρας», με αιχμές ότι συγκεκριμένα στελέχη και βουλευτές διαθέτουν προνομιακή πρόσβαση χωρίς λογοδοσία στη βάση.
Ιδιαίτερα επικριτική είναι η αποτίμηση των αποχωρούντων για την πολιτική φυσιογνωμία του κόμματος, καθώς κάνουν λόγο για διαδοχικές μετατοπίσεις του κ. Κασσελάκη –από τη «ριζοσπαστική Αριστερά» στην «Κεντροαριστερά» και, πλέον, στο «προοδευτικό Κέντρο»– ενώ αφήνουν αιχμές και για ρητορικές ή πρακτικές που, κατά την εκτίμησή τους, απομακρύνονται από την ιδρυτική διακήρυξη του εγχειρήματος.
Ακόμη πιο οξείς είναι οι χαρακτηρισμοί για το πρόσφατο συνέδριο, το οποίο περιγράφεται από τους συντάκτες ως «αντι-καταστατικό» και «συνέδριο-παρωδία», με την κατηγορία ότι παγίωσε ένα μοντέλο ηγετικής λειτουργίας χωρίς ουσιαστικά αντίβαρα.
Το κείμενο, που διακινείται στο διαδίκτυο, είχε ήδη συγκεντρώσει εκατοντάδες υπογραφές από τις προηγούμενες ημέρες, με τα ονόματα να παραμένουν εμπιστευτικά και να προορίζονται μόνο για την ηγεσία. Στην ανακοίνωσή τους, οι αποχωρούντες δηλώνουν ότι η επιλογή τους «δεν είναι ήττα», αλλά πράξη πολιτικής ευθύνης.
