Η αυλαία έπεσε οριστικά για τον άνθρωπο που έμαθε στους Έλληνες τι σημαίνει αληθινό show, σε ηλικία 87 χρόνων. Τη θλιβερή είδηση για τον θάνατο του Γιώργου Μαρίνου μετέδωσε πριν από λίγη ώρα ο τηλεοπτικός σταθμός ΑΝΤ1.
Ο Γιώργος Μαρίνος υπήρξε μια μοναδική περίπτωση για τα ελληνικά καλλιτεχνικά χρονικά, ένας καλλιτέχνης που συνδύασε την υψηλή θεατρική παιδεία με τη λάμψη της πίστας, δημιουργώντας ένα ολόκληρο είδος διασκέδασης από το μηδέν.
Γεννημένος στις 18 Ιουνίου 1939 στον Βοτανικό, μεγάλωσε με τη μητέρα του, Βασιλική, καθώς οι γονείς του χώρισαν όταν ήταν μόλις ενός έτους. Ο πατέρας του, Αλέξανδρος, πολιτικός εξόριστος στη Μακρόνησο, παρέμεινε μια σκιά στην παιδική του ηλικία, με τον Μαρίνο να τον συναντά για πρώτη φορά σε ηλικία 12 ετών.
Αν και η οικογένειά του τον προόριζε για αρχιτέκτονα ή πολιτικό μηχανικό λόγω της κλίσης του στα μαθηματικά, η εσωτερική του ανάγκη για την τέχνη τον οδήγησε να δώσει κρυφά εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, ενώ ήταν ακόμη ανήλικος.
Η σταδιοδρομία του ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς το 1962, όταν ως δευτεροετής φοιτητής συμμετείχε στην ιστορική «Οδό Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι. Εκεί, πλάι σε ιερά τέρατα όπως ο Δημήτρης Χορν και η Ρένα Βλαχοπούλου, ερμήνευσε το εμβληματικό τραγούδι «Κάθε κήπος», ξεκινώντας μια πορεία που θα περνούσε από το θέατρο και τις μπουάτ της εποχής στον κινηματογράφο, με χαρακτηριστική την εμφάνισή του στην ταινία «Ο τρίτος δρόμος».
Ωστόσο, το μεγάλο του επίτευγμα ήταν η δημιουργία ενός νέου, υβριδικού είδους θεάματος. Για δύο δεκαετίες, από το 1973 έως το 1992, η «Μέδουσα» στου Μακρυγιάννη έγινε το απόλυτο καλλιτεχνικό στέκι της Αθήνας.
Εκεί, ο Μαρίνος ένωσε την πρόζα, τη σάτιρα, τον χορό και το τραγούδι, συνεργαζόμενος με κορυφαίους δημιουργούς όπως ο Σταμάτης Κραουνάκης, η Λίνα Νικολακοπούλου και ο Δημήτρης Δανίκας.
Στην προσωπική του ζωή, ο Γιώργος Μαρίνος υπήρξε ένας άνθρωπος με τεράστιο θάρρος και βαθιές ευαισθησίες. Ήταν ο πρώτος επώνυμος Έλληνας που μίλησε ανοιχτά για την ομοφυλοφιλία του ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, σε μια εποχή ακραία συντηρητική.
Παρά το γεγονός ότι ενέπνευσε το τραγούδι «Ο Αχιλλέας απ’ το Κάιρο» του Κώστα Τουρνά, ο ίδιος δήλωνε πως ο μεγάλος έρωτας της ζωής του ήταν η ηθοποιός Κατιάνα Μπαλανίκα, με την οποία υπήρξαν σύντροφοι για τέσσερα χρόνια στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και παρέμειναν στενοί φίλοι και συνεργάτες μέχρι το τέλος.
Η επιλογή του να μην κάνει οικογένεια πήγαζε από την ανησυχία του για το πώς η κοινωνία θα αντιμετώπιζε ένα παιδί με το δικό του παρελθόν, επιλέγοντας αντίθετα μια ζωή γεμάτη από την αγάπη για τα σκυλιά του και το ενδιαφέρον του για την αστρολογία.
Η τηλεοπτική του παρουσία τη δεκαετία του ’90, με κυρίαρχη την εκπομπή «Ciao ANT1», τον έφερε σε κάθε ελληνικό σπίτι, αναδεικνύοντας το ταλέντο του ως παρουσιαστή και σόουμαν παγκόσμιας κλάσης. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του χαρακτηρίστηκαν από μια συνειδητή απομάκρυνση από τα φώτα της δημοσιότητας.
Μετά από ένα έμφραγμα το 2014 και μια σύντομη διαμονή στο «Σπίτι του Ηθοποιού» με τη στήριξη της Άννας Φόνσου, ο Μαρίνος αποσύρθηκε σε μονάδα φροντίδας ηλικιωμένων στα νότια προάστια.
Εκεί, μακριά από τη λάμψη και τη δημοσιότητα, συνέχισε να ζει με αξιοπρέπεια, τραγουδώντας για τους συγκάτοικούς του και διατηρώντας το πνεύμα και το χιούμορ που τον έκαναν τον πρώτο και σημαντικότερο σόουμαν που γνώρισε ποτέ η Ελλάδα.
Πλήθος δημοσιευμάτων αναφέρει ότι η λαμπερή πραγματικότητα του έχει αλλάξει. Η πλούσια του ζωή έχει μετατραπεί σε μια μοναχική και μακρυά από την εικόνα που τον ξέρουμε. Μάλιστα, είχε χάσει το σπίτι του και έμενε για καιρό στο “Σπίτι του Ηθοποιού”. Απομονωμένος στο μικρό διαμέρισμά του στη Βούλα, χωρίς οικονομική άνεση και καταβεβλημένος από τις αρρώστιες έχει “κλειστεί” στον εαυτό του.
Ο στενός του φίλος Σταμάτης Φασουλής, σε συνέντευξη, που είχε παραωρήσει κατά το παρελθόν, παρουσιάσε την πραγματικότητα αλλά και την ανησυχία του, για την κατάσταση του Γιώργου Μαρίνου
“Δυστυχώς δεν τον βλέπω πια τον Γιώργο, τον έχω χάσει. Δεν ξέρω, έχω πολύ καιρό να μάθω νέα του.
Πήγε σε μια κλινική αποκατάστασης που ήταν κοντά στο σπίτι μου και τον έβλεπα σχεδόν κάθε μέρα, αλλά μετά έχασα τα ίχνη του. Κατάλαβα ότι δεν ήθελε. Νόμιζε ότι εγώ τον αναγκάζω να είναι εκεί.
Τον καταλαβαίνω τώρα, αλλά έπρεπε να είναι εκεί. Γιατί τώρα δεν ξέρω αν τον φροντίζουν, σε ένα σπιτάκι έμαθα ότι μένει. Δεν ξέρω καν αν παίρνει τα φάρμακά του. Δεν έχω καμία επαφή”
Η απομόνωση
Ένα ήσυχο ίδρυμα στα νότια προάστια της Αθήνας, μακριά από τα φώτα, τον θόρυβο και τα χειροκροτήματα που κάποτε τον συνόδευαν σε κάθε του εμφάνιση. Εκεί, ανάμεσα σε διαδρόμους λευκούς και ήχους από καροτσάκια και ιατρικά μηχανήματα, πέρασε τις μέρες του ένας από τους πιο λαμπερούς ανθρώπους που γνώρισε ποτέ η ελληνική διασκέδαση.
Ο καθόλα αξιοπρεπής και δοτικός καλλιτέχνης Γιώργος Μαρίνος, όταν έφυγε από το “Σπίτι του ηθοποιού” που τον φιλοξενούσε, προηγουμένως χάρισε στην Άννα Φόνσου τα κουστούμια του για να τα δώσει σε ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη, ή αν επιθυμούσε εκείνη να τα βγάλει σε πλειστηριασμό, προκειμένου να μαζευτούν χρήματα και να στηρίξει με τον τρόπο του την στέγη για τους ηθοποιούς. Αμέσως μετά μεταφέρθηκε από τους ανθρώπους που τον περιποιόντουσαν στην συγκεκριμένη μονάδα φροντίδας ηλικιωμένων και από τότε ζούσε απομονωμένος, βυθισμένος πια μέσα στη σιωπή που του επέβαλε η άνοια.
