Ασκητής και αναχωρητής από την Αίγυπτο, η μνήμη του οποίου τιμάται στις 19 Ιανουαρίου. Την ημέρα αυτή γιορτάζουν όσοι φέρουν το όνομα Μακάριος και Μακαρία.
Ο Μακάριος πέρασε σχεδόν όλα τα χρόνια της ζωής του σ’ ένα κελί στην έρημο, όπου με θαυμαστό τρόπο ασκούταν στην αρετή με υποδειγματική καρτερία. Για τα πολλά πνευματικά και ηθικά του χαρίσματα, συνέρρεε πλήθος κόσμου, επιζητώντας ν’ ακούσει το πύρινο κήρυγμά του και να τον συμβουλευτεί. Εκείνος, όμως, απέφευγε τα πλήθη και απομονωνόταν σε μία σπηλιά, στην οποία έφθανε με σήραγγα που είχε σκάψει ο ίδιος με τα χέρια του.
Έτσι είχε την δυνατότητα όταν προσέρχονταν σε αυτόν πολλοί άνθρωποι και τον ενοχλούσαν, να κατεβαίνει στη στοά, χωρίς να τον παίρνουν είδηση και μέσω αυτής να πηγαίνει στο σπήλαιο και να κρύβεται, ώστε να μην μπορεί να τον βρει κανένας.
Κάποτε πήγε και συνάντησε τον Άγιο Μακάριο ένας αιρετικός, που είχε μέσα του δαιμόνιο και ισχυριζόταν ότι δεν είναι δυνατό να γίνει ανάσταση νεκρών. Ο Άγιος τότε, προκειμένου να τον πείσει, ανέστησε ένα νεκρό. Έλεγε δε ότι υπάρχουν δύο τάγματα δαιμόνων. Από αυτά, το ένα πολεμά τους ανθρώπους, παρασύροντάς τους σε πάθη τερατώδη και ακατονόμαστα, ενώ το άλλο, το οποίο ονομάζεται και «αρχικό», δημιουργεί στις ψυχές των ανθρώπων διάφορες κακοδοξίες και πλάνες. Αυτούς, μάλιστα, τους δαίμονες του δεύτερου τάγματος, τους ξεχωρίζει ο Σατανάς και τους αποστέλλει στους μάγους και στους αιρεσιάρχες.
Επίσης, κάποτε ένας μαθητής του Αγίου έκλεβε τα πράγματα φτωχών ανθρώπων και, παρά τις συμβουλές του, δεν διόρθωνε το πάθος του αυτό. Με το προορατικό του λοιπόν χάρισμα ο Όσιος, προείπε ότι θα ξεσπούσε η οργή του Κυρίου εναντίον του. Και πραγματικά, ο μαθητής του προσβλήθηκε από μια φοβερή αρρώστια, την ελεφαντίαση. Το δέρμα του σώματός του δηλαδή, ξεράθηκε και ζάρωσε.
Είναι προς πνευματική μας ωφέλεια να αναφέρουμε και ένα άλλο θαυμαστό γεγονός που συνέβη με τον Όσιο Μακάριο: κάποτε εκεί που περπατούσε στην έρημο βρήκε ένα κρανίο. Ήταν κάποιου που είχε διατελέσει ιερέας των ειδώλων. Μόλις ο Μακάριος πλησίασε και τον ρώτησε, άκουσε να του λέει ότι με τις προσευχές του ένιωθαν κάποια μικρή ανακούφιση στον πόνο τους, οι βρισκόμενοι στην κόλαση, όταν τύχαινε ο Όσιος και προσευχόταν υπέρ αυτών.
Με την επίμονη άσκηση και την αγιότητα του βίου του, αξιώθηκε να επιτελεί εξαίσια κατορθώματα και κατά τον Παλλάδιο ακόμη και αναστάσεις νεκρών. Κοιμήθηκε σε βαθύ γήρας στα χρόνια του Μεγάλου Θεοδοσίου. (347-395)
