Η ραγδαία εξάπλωση των λαγοκέφαλων στις ελληνικές θάλασσες εξελίσσεται σε ένα ιδιαίτερα σοβαρό ζήτημα, επηρεάζοντας τόσο την επαγγελματική αλιεία όσο και την ασφάλεια των λουομένων. Αν και το συγκεκριμένο ξενικό είδος εντοπίστηκε για πρώτη φορά στα ελληνικά ύδατα το 2013, η ανησυχία έχει ενταθεί το τελευταίο διάστημα λόγω αυξανόμενων αναφορών για επιθετικές συμπεριφορές, οι οποίες πλέον καταγράφονται ακόμη και σε πολυσύχναστες παραλίες της Αττικής.
Στα ελληνικά πελάγη έχουν ταυτοποιηθεί συνολικά έξι είδη λαγοκέφαλων, τα οποία ανήκουν στην οικογένεια των Τετραοδοντιδών (pufferfish ή toadfish). Ανάμεσά τους συναντάται ο Κοινός Λαγοκέφαλος, ο οποίος αναγνωρίζεται από το επιμήκες σώμα του με μπλε αποχρώσεις στη ράχη και ελάχιστες κηλίδες, ο Καστανόραχος Λαγοκέφαλος με τη χαρακτηριστική καστανή ράχη, την ανοιχτόχρωμη κοιλιά και τα κιτρινωπά πτερύγια, καθώς και ο μικρότερος Λαγοκέφαλος του Σουέζ που φέρει σκούρες κηλίδες στα πλευρά. Επίσης, έχουν καταγραφεί ο Βραχυκέφαλος τετραόδοντας, που διαθέτει πιο κοντό, χοντρό σώμα και στρογγυλεμένο κεφάλι, και ο Νανολαγοκέφαλος, ο οποίος αποτελεί το μικρότερο και πιο λεπτό είδος της οικογένειας, κινούμενος κυρίως κοντά στον βυθό. Ωστόσο, το πιο διαδεδομένο, επικίνδυνο και εξαιρετικά τοξικό είδος στις ελληνικές ακτές είναι ο Lagocephalus sceleratus, ο οποίος ξεχωρίζει από τις πολυάριθμες σκουρόχρωμες κηλίδες και μια ασημί γραμμή στα πλάγια του σώματός του, με την κατανάλωσή του να απαγορεύεται αυστηρά κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.
Οι λαγοκέφαλοι μετανάστευσαν στη Μεσόγειο από τον Ινδικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό μέσω της Διώρυγας του Σουέζ. Η κλιματική αλλαγή και η σταδιακή άνοδος της θερμοκρασίας των θαλασσών δημιούργησαν τις κατάλληλες συνθήκες ώστε να εγκατασταθούν μόνιμα και να αναπτύξουν μεγάλους πληθυσμούς, αρχικά στις νότιες και ανατολικές περιοχές της χώρας. Πλέον, η επέκτασή τους συνεχίζεται με γρήγορους ρυθμούς προς τα βόρεια, εντείνοντας τις πιέσεις στα τοπικά θαλάσσια οικοσυστήματα. Για την αποτελεσματική αντιμετώπιση αυτής της αυξανόμενης απειλής, κρίνεται απολύτως αναγκαία η διαρκής ενημέρωση και η προσοχή από την πλευρά των λουομένων, η αυστηροποίηση των ελέγχων στην αλιεία, καθώς και η συστηματική επιστημονική παρακολούθηση των πληθυσμών τους, ώστε να αναπτυχθούν κατάλληλες στρατηγικές περιορισμού τους.
