Ενώ ολόκληρος ο ελληνισμός παρακολουθούσε με κομμένη την ανάσα το θάρρος δύο Ελλήνων που τόλμησαν να υψώσουν τη σημαία με τον Βυζαντινό Αετό μέσα στο βεβηλωμένο σύμβολο της Ορθοδοξίας, την Αγιά Σοφιά, η ελληνική κυβέρνηση φαινόταν να έχει άλλες προτεραιότητες. Φαίνεται πως για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και το επιτελείο του, οι «γαστριμαργικές απολαύσεις» του Πάσχα και η ραστώνη του οβελία ήταν πολύ πιο σημαντικές από την τύχη δύο συμπατριωτών μας που σαπίζουν στα τουρκικά κελιά.
Η διπλωματική αφωνία του Γιώργου Γεραπετρίτη
Η στάση του Υπουργείου Εξωτερικών και προσωπικά του Γιώργου Γεραπετρίτη αποτελεί μνημείο εθνικής υποχώρησης και αδιαφορίας. Την ώρα που οι Τούρκοι ασφαλίτες συνελάμβαναν τους δύο Έλληνες —μια γυναίκα και έναν άνδρα με διπλή υπηκοότητα— επειδή είχαν το «θράσος» να κρατήσουν το λάβαρο «Ορθοδοξία ή Θάνατος», η ηγεσία του Υπουργείου Εξωτερικών επέλεξε τον δρόμο της απόλυτης αφωνίας.
Αντί για μια άμεση, δυναμική παρέμβαση που θα απαιτούσε τον σεβασμό των δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών και την άμεση απελευθέρωσή τους, ο κ. Γεραπετρίτης άφησε τους δύο ήρωες στο έλεος των τουρκικών δικαστηρίων. Είναι απορίας άξιο: πού είναι η «ισχυρή Ελλάδα» και η «ενεργητική διπλωματία» όταν δύο πολίτες της οδηγούνται σιδηροδέσμιοι επειδή εξέφρασαν το θρησκευτικό και εθνικό τους συναίσθημα στον χώρο που ανήκει στην παγκόσμια χριστιανοσύνη;
Το χρονικό της εγκατάλειψης
Το περιστατικό της Μεγάλης Πέμπτης δεν ήταν απλώς μια «τουριστική απρέπεια», όπως ίσως θα ήθελαν να το παρουσιάσουν οι κύκλοι του Μαξίμου για να μην ταράξουν τα νερά με τον «φίλο» Ερντογάν. Ήταν μια πράξη αυτοθυσίας που συγκίνησε την ελληνική κοινή γνώμη, την ίδια στιγμή που η επίσημη Αθήνα κρυβόταν πίσω από γραφειοκρατικές δικαιολογίες.
Οι δύο Έλληνες εντοπίστηκαν από τις κάμερες να φωτογραφίζονται με τη σημαία στον επάνω όροφο της Αγιάς Σοφιάς. Οι τουρκικές αρχές, με την γνωστή τους αυθαιρεσία, βάφτισαν την εθνική υπερηφάνεια ως «προσβολή τμήματος του κοινού». Είναι ντροπή για ένα έθνος να βλέπει την κυβέρνησή του να ασχολείται με το «πασχαλινό μενού» την ώρα που Έλληνες πολίτες υφίστανται τον εξευτελισμό της φυλάκισης από ένα καθεστώς που μετατρέπει μνημεία σε τζαμιά.
