Η ελληνική αγορά εργασίας παρουσιάζει σήμερα μια εικόνα δύο ταχυτήτων, όπου η γενική βελτίωση των οικονομικών δεικτών συνυπάρχει με ισχυρές «νησίδες» υψηλών απολαβών σε συγκεκριμένους κλάδους. Στην κορυφή της μισθολογικής πυραμίδας κυριαρχεί ο χρηματοοικονομικός τομέας με μέσες αποδοχές που αγγίζουν τα 2.940 ευρώ, ακολουθούμενος από την ενέργεια με 2.613 ευρώ και τον κλάδο της πληροφορικής και των συμβουλευτικών υπηρεσιών με 2.324 ευρώ. Παράλληλα, η έρευνα και ανάπτυξη καθώς και η φαρμακοβιομηχανία συμπληρώνουν την ομάδα των κλάδων που προσφέρουν μισθούς άνω των 2.100 ευρώ, αναδεικνύοντας τη δυναμική των τομέων υψηλής εξειδίκευσης.
Η συνολική άνοδος των μισθών είναι εμφανής, καθώς ο μέσος μισθός πλήρους απασχόλησης έφτασε τα 1.516 ευρώ το 2025, σημειώνοντας αύξηση 20% σε σχέση με το 2019. Η βελτίωση αυτή αντανακλάται και στο γεγονός ότι πλέον δύο στους τρεις εργαζόμενους αμείβονται με περισσότερα από 1.000 ευρώ. Η τάση αυτή αναμένεται να ενισχυθεί περαιτέρω μέσω των νέων συλλογικών συμβάσεων εργασίας που υπογράφονται σε κρίσιμους τομείς όπως η βιομηχανία τροφίμων και η εστίαση.
Στο μέτωπο της απασχόλησης, η πρόοδος είναι εξίσου σημαντική, με τη δημιουργία πάνω από 563.000 νέων θέσεων εργασίας από το 2019 και την υποχώρηση της ανεργίας στο 8,4%. Ο κλάδος της πληροφορικής πρωταγωνιστεί σε αυτή την ανάπτυξη με αύξηση απασχόλησης κατά 107%, ενώ ισχυρή δυναμική αναπτύσσουν οι κατασκευές, η φαρμακοβιομηχανία και τα logistics. Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι η βιομηχανία και η μεταποίηση αποτελούν τη βάση για σχεδόν τις μισές από τις δραστηριότητες που προσφέρουν αποδοχές πάνω από τον εθνικό μέσο όρο.
Ωστόσο, η θετική αυτή πορεία δεν στερείται προκλήσεων. Παραμένουν δομικές ανισορροπίες, καθώς οι γυναίκες και οι νέοι εξακολουθούν να υποεκπροσωπούνται στην αγορά εργασίας, με τη συμμετοχή των νέων να παρουσιάζει μάλιστα ελαφρά κάμψη. Ταυτόχρονα, το ζήτημα του κόστους εργασίας παραμένει στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης· ενώ η κυβέρνηση προχωρά σε λελογισμένες μειώσεις των ασφαλιστικών εισφορών, οι εργοδοτικοί φορείς πιέζουν για δραστικότερες παρεμβάσεις στο μη μισθολογικό κόστος, θεωρώντας το απαραίτητο για τη διασφάλιση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων.
